Zachtjes, heel zachtjes, beet ze op astarte's pootje, en trok een vies gezicht. 'Nouja, je hoeft niet eens te leren vechten, niemand zal je bijten! Je smaakt veel te vies!' riep ze zogenaamd geschokt uit. Ze ging van haar af, en gaf haar nog eens een likje.

Astarte brulde nog eens, en sprong op Scythe. Ze beet in haar neus, en knabbelde ze er zacht op. Het was echt zo'n schattig geziecht.

Scythe jammerde hard, en smeekte om genade. Ze had wel scherpe tandjes! Die zou later vast heel sterk worden...

{ Kan ik je alvast bij de troep zetten? Bij de kittens, de troep heet btw Outlaws}

(ik heb het al gezien, doe maar)







Astarte liet los, en gaf een likje over Scythes' neus. Ze keek haar grijnzend aan. "Ikke sterk." Grijnsde ze en viel op de grond. Ze snikte. "Auw! Riep ze uit . Een traantje gleed over haar wang en ze snufte een paar keer.

{Je staat erbij }

Vertedert likte ze het traantje van haar wang, en fluisterde haar lieve woordjes in haar oor. Ze stond op, maakte zich groot, en liet een enorme brul horen, een paar miertjes renden ervan weg (^^)

Astarte veegde haar traantjes weg en keek op, een waterig lachje speelde om haar mondhoeken. "Mama, jij bent lief." Zei ze en ging onder Scythe liggen. Ze vond het leuk om te doen, onder lynxen liggen.

{Rare gewoonte, graag onder lynxen liggen }

Deed ze haar geen pijn zo? 'jij ook lief' antwoordde ze, en meende het.

Astarte draaide op haar rugje en begon Scythe te kietelen met haar pootjes. "Kielekiele." Zei ze en kietelde nu met beide pootjes.

scythe gilde het uit van het lachen, haar zwakke plek was dat ze niet tegen kietelen kon. 'Oke kappen nu' zei ze streng, met de tranen in haar ogen. 'daar kan ik niet tegen' giechelde ze

Astartee stopte en schoof onder haar uit. Toen het weer begon te regen, ging ze weer onder Scythe liggen. "Jij bent mijn paraplu!" Gilde ze uitgelaten. Ze keek om zich heen, ze was nat en had het koud.

'ja, bekijk het maar!' ze pakte haar op in haar bek, en zocht naar een droog plekje. Iets verderop, zag ze een steen, die schuin tegen een andere aanstond, en waaronder het droog was. Ze wou dat ze vuur kon maken, net als mensen... Dan zou ze het nooit meer koud hebben.

{Ik moet gaan }

Astarte ging dicht tegen Scythe aan liggen en spinde heerlijk. De warmte, het droge. Ze viel heerlijk in slaap.

Een tijdje waakte Scythe over haar, maar werd ook slaperig, en viel iets later ook in slaap. Ze droomde, over lieve kittens, en over regendruppels.