Astarte was weer alleen. Ze zat te zwemmen, maar kwam aan de stroom versnellingen. De eersten waren leuk, helemaal niet sterk, de derde was saai, maar de vierde was sterk. Astarte ging onder, en weer boven. Ze ging weer onder, en kwam in een grot terecht. Ze opende haar ogen, en zwom naar boven. Ze kwam uit ge grot en zwom naar de kant. Daar stonden mensen. Ze zagen Astarte gelukkig net. Toen ze eruit klom werd ze opgemerkt. De ene richtte op haar, de andere ook. Een schot, Twee schoten, Drie. Astarte werd 1keer geraakt, in haar schouder. Met een brul van pijn viel ze weer in het water. Ze klom eruit en weer werd er op haar geschoten. In haaar pootje. Astarte viel weer in het water, maar kwam in de stroomversnelling terecht. Ze ging onder, en kwam boven. Ze was het bewustzijn verloren.

Scythe had schoten gehoord, een brul, gepiep. Vlak bij de wilde rivier, waarin zij wel eens gezwommen had. Nieuwschierig kwam ze kijken, en ze schrok van wat ze zag. 'Haar' kitten, in de stroomversnelling, en opeens ging ze kopje onder! Ze aarzelde geen moment, en sprong het water in. Koud! De stroomversnelling was gevaarlijk, maar ze dook vastberaden onder, hoe moeilijk dat ook was. Ze moest de kitten redden! Anders had het geen schijn van kans... Na een paar keer boven te zijn gekomen, om adem te halen, zag ze haar, ze zwom naar haar toe, ook al was ze doodop. Ze pakte haar in haar nekvel, en zwom weer naar boven. Helemaal uitgeput klom ze uiteindelijk op de kant, met de kitten in haar bek, maar die hat haar oogjes dicht. Was ze...?

Astarte kwam hoestend en proestend bij bewustzijn, half inieder geval. Astarte deed haar mondje open , waar water en een vis uitkwam. Ze opende haar ogen, waar tranen inschoten. Bloed lekte uit haar pootje en schouder, waar de schotwonden zaten. Astarte begon te huilen , luid en ondraaglijk.

Snel begon ze haar wonden te likken, een paar stopten algauw met bloeden, maar die grote... Ze had geen ervaring met lynxen verplegen, en wist niet wat ze moest doen...

Astarte ging door met huilen. Ze had pijn, heel veel pijn en dat ging niet zomaar over. Astarte stopte met huilen en keek met betraande oogjes naar Scythe. "Ikke au gedaan." Zei ze , maar een snik smoorde haar stem.

Ze besloot haar opnieuw in het water te leggen, om haar wonden te zuiveren. Maar op een rustiger plekje, zonder stroomversnelling. Als die er waren, tenminste. Dit had ze wel meerdere lynxen gedaan, en dat hielp wel een beetje. 'Zo trug' mompelde ze, en draafde langs de waterkant, opzoek naar een goed plekje. Een heel stuk verderop, had ze een ondiep stukje gezien, waar je zo in kon lopen. Ze rende terug, pakte de kitten weer in haar nekvel, en droeg het er naar toe. Daarna liet ze het in het water zakken, en water kleurde meteen rood.

Astarte brulde toen ze in het water kwam. Het pikte! Astarte trappelde o,nrustig in het rode water. "Eruit!" Gilde ze steeds.

'dacht het niet' antwoordde ze afwezig. 'Dit zuivert je wonden, en stelpt het bloedden.' Verbaasd om haar eigen woorden, liet ze de pup per ongeluk los. Goh, dat klonk proffecioneel! (ofzoiets ^^)

Astarte ging onder, maar stond op. Ze rende naar de overkant, mankend met haar pootje. Ze klom hoog in een boom, en begon te piepen. Ze had pijn en bloedde nog steeds.

{srry voor late reactie (alweer}

'Allo, ik probeer je te helpen, een beetje kitten zet dan door! Het helpt, echt!' Schreeude ze. Ondankbaar.

Astarte keek naar beneden, en klom er langzaam uit. "Pijn." Wist ze uit te brengen, voor ze weer begon te huilen, enonder Scythe gin g liggen.


(ben door)

Waarom vond ze dat toch zo leuk? Was dat niet pijnlijk? Maarja, als zij er gelukkig van werd... Het hield haar in elk geval warm