Scythe stond voor een grote, donkere grot, en liep langzaam naar binnen. Ze verjoeg een groep vleermuizen, en bekeek de grot. Het zag er misterieus en angstaanjagend uit, perfect.
Dit zou de outlaw troepengrot worden, en ze gaf een harde brul aan de leden.

Astarte kwam vrolijk huppelend tevoorschijn, als eerste. "Mama!" Gilde ze blij, en gaf haar een likje, en een beetje in haar poot. Ze was weg geweest, voor een paar maandjes, en was helemaal genezen. Astarte keek rond in de grot, het was perfect.

Scythe keek verrasd om, een kleine lynx bestormde haar zo ongeveer, en gaf haar een likje op haar poot. 'Astarte, lang niet gezien', zei ze, en gaf haar een lik terug.
Nogsteeds was het een raar gevoel om met mama aan te worden gesproken, maar het voelde wel goed.

"Ik heb rondgelopen, en veel konijntjes gegeten." Grijnsde ze en ging op haar rug liuggen. Haar mollige buikje sprak voor zich dat ze goed was verzorgd.

'hmm, gezellig. Ik heb ook niet veel gedaan, beje rondgehangen, beetje gejaagt, meer niet' zei ze dromerig, haar gedachten waren gedeeltelijk bij een partner, een slechte partner. Maar die was ze nog niet tegengekomen. Ze keek haar kitten aan, ze was gegroeid, zag er goed uit.

Astarte keek naar Scythe, ze zag er anders uit, verliefd eigenlijk. Astarte duwde haar omver en ging met haar volle gewicht (voor een volwassen lynx niet veel) op haar liggen. "Ik heb je!" Riep ze uitgelaten, en likte Scythe op haar meus.

'Dat dacht je!' brulde ze, en duwde de welp van zich af, en begon haar te kietelen.
'Waah, kieteldood!' gilde ze hysterisch

{inspiloos }

(welp, niet pup )


Astarte gilde het uit, ze kon niet tegen kietelen. Ze sprong op et hoofd van Sythe en bleef daar zitten. Als ze niet onder een Lynx lag zat ze wel op hun hoofd.xD


(xD)

{ghehe, grapje! }

'He, ga van mijn hoofd af!' riep zo, niet helemaal verstaanbaar door de WELP op haar hoofd. Rare gewoontes had ze toch! 'Anders kietel ik je weer! Als je tenminste nog van me afgaat..'

"Ik zit net goed!" Riep ze en lachtte luid. Astarte stond niet op en ging ook niet van Scythe's hoofd af. Ze bleef gewoon zitten.

Scythe werd het zat, en beet haar, zo goed als dat lukte, in haar kont.
'Vind je dat normaal, op je moeders hoofd gaan zitten?' vroeg ze op strenge toon, maar grinnikte wel.

"Ja." Zei ze en gilde van het verschieten toen Scythe eet. "Vind je het normaal om je kind te bijten?" Vroeg ze en grijnsde naar haar moeder.

'Ja! nouja, eigenlijk niet, maar bij jouw wel! En ga nu van me af!' gromde ze, en beet opnieuw. ze kon haar lach bijna niet inhouden, maar hield zich toch in.

Astarte sprong weg, en keek naar haar kont, vier wondjes die bloeden. "Je beet door!" Riep ze en keek naar Scythe. Ze hield niet van haar. "Je houdt niet van me!" Riep ze. Een traan vulde haar oog, en nog een traan ook het andere. Astarte liep naar vanachter in de grot, en verschool zich achter een steen.

Beet ze dan zou hard? 'Tuurlijk hou ik wel van je!' riep ze, ze wist dat ze de laatste tijd sterker was geworden, maar had ze dan zo hard gebeten?
'Hee, als ik niet va je hield, zou ik dan je moeder willen zijn?' vroeg ze zacht, nadenkend over hoe ze het het beste goed kon maken.