Chiyo gromde even en liep naar het kasteel, hij was klein, maar wel sterk, én slecht bovendien. Zijn ouders waren zwak, en ze waren gestorven, misschien vond Chiyo het erg, hij wist het niet, hij had geen gevoelens. Geen greintje medelijden was door hem gegaan toen zijn moeder klaaglijk kreunde, toen zijn vader halfdood op de grond lag. Hij had er wezenloos naar staan staren, het kon hem niets schelen, maar veel kon hij er niet aan doen, het was een automatisme, hij was gewoon slecht en had haast geen gevoelens.
Terwijl hij weer aan die beelden van zijn ouders dacht lette hij niet op en struikelde hij over een afgebrokkeld murtje. Hij smakte met een harde klap op de grond en gromde, in het begin ging het goed, maar op het einde was de toon niet vast en kwam er iets schel uit. Hij schudde zijn hoofd en liet enen brulletje horen. Daarna hinkte hij verder, er zat een klein krasje op zij poot, het deed toch best veel pijn, maar daar wou hij zich nu niets van aan trekken, hij wou een goede trainer vinden, of ene superslechte roedel. Dat was wat hij nodig had, alleen betwijfelde hij het of hij die zou vinden..

Scythe keek de pup medelevend aan. Nog niet eens een half jaar oud, en nu al vastbesloten slecht ze zijn.
Zelf was ze ook zo, maar ze had in een superslechte roedel gezeten. Dat was vet geweest, leuke tijden, hele dagen beetje kattekwaad uithalen, mensjes pesten, eten jatten, af en toe vechten. Maar toen ze ouder werd, werd het serieuser, vechten, trainen, vechten, trainen. Het was perfect. Hele dagen lang trainen, totdat je erbij neerviel. Maar de troep viel uit elkaar, en nu was ze hier. Als roedelleider, maar hier was het rustig, er waren maar weinig lynxen, en het was anders. Sinds ze hier was, had ze nooit gevochten.
In elk geval, ze had staan kijken, naar de jonge lynx, en was erop af gelopen.
'En wie mag jij dan wel zijn?' vroeg ze kil, en keek hem aan.
Hij was aardig gespeird voor een pup, en hij wekte respect bij haar. Zo was zij ook geweest.

Chiyo gromde nog eens en keek naar de snede in zijn poot. Toen hoorde hij een andere kille stem, niet zo'n lief stemmetje als zijn moeder of vader. Chiyo keek op en zag een andere lynx staan. 'Hoef je niet te weten!' Snauwde hij haast, zonder op antwoord te wachten stapte hij verder, misschien onrespectvol, maar dat had hij nooit geleerd.
Chiyo keek even kort achterom, zou ze hem volgen? Hij hoopte van niet, misschien was ze echt wel sterk en kon ze hem iets aandoen? Maar dat zette hij van zich af, hij was geen watje dat zou wegrennen als er iets gebeurde!
Chiyo ging een paar meter verder zitten en keek vanaf een afstendje naar de teef, zijn blik leeg, zijn houding dominant, en zijn staart rustig zwiepend terwijl zijn spieren gespannen stonden voor als er iets zou gebeuren. Chiyo gromde en keek haar aan. 'Nou, ga je nog wat zeggen?' Riep hij even kil naar haar terug.

Scythe keek hem grinnikend aan. 'Wat zou ik moeten zeggen dan? Dat je een brutaal ding bent? dat wist je vast al.' zei ze grijnsend.
Bah, ze haatte kittens met zo'n grote bek, die zichzelf goed vonden, beter dan anderen.
Ze liep hem inderdaad achterna, en gaf hem een harde tik met haar klauw.
'Oke, les 1, weten bij wie je je mond moet houden.' snauwde ze zacht. Ze was niets voor niets troepleider van een slechte roedel, ze was niet bang om te moorden. En al helemaal niet om zo'n klein ding iets te doen. Sommigen noemden dat laf, zij noemde dat grappig.
Ze gromde even, en ontblootte haar tanden, ten teken dat hij nik over haar te zeggen had.
'Bwaah, je bent slecht voor mijn humeur', riep ze chagerijnig.
Ze besloot verder te lopen, als dat kittengeval niks bijzonders te vertllen had.