Het nieuwe land strekte zich als een waas van kleuren onder haar poten uit. Lynce keek genietend naar haar nieuwe territorium, haar land, haar koninkrijk. Ze was er bijna, en nu, op het hoogste punt van de bergen, kon ze haar enorme gebied bekijken. De laatste zonnestralen leken alles in een gouden gloed te zetten.
Lynce was een lynx, mooi, maar niet ijdel. Een goede jager, soepel en snel. Als ze eenmaal een prooi op het oog had, ving ze hem zo goed als altijd. Ze was al volwassen, maar had nog een heel leven voor zich.
In haar leven had Lynce verschillende leiders gediend in verschillende troepen gediend, maar meestal was ze alleen geweest. Twee jaar geleden had ze jongen gekregen en ze was bij hen gebleven tot ze volwassen waren. Daarna was ze weer verder getrokken, alleen als altijd. Ze was nooit geneigd lange tijd gezelschap te hebben. Ze sloot zich even bij een troep aan, trok een tijdje met hen rond en verliet hen weer. Zo was ze al haar hele leven geweest.
Het was nu een maand geleden dat ze had gehoord over het land wat nu onder haar lag. Het was een paradijs, werd haar verteld, jong en ongerept, bijna onbekend voor mensen. Vooral dat laatste was belangrijk. Lynce haatte mensen; ze verwoestten haar leefgebied en hadden haar ouders gedood, zodat ze al op jonge leeftijd alleen had moeten overleven. Ook zijzelf was bijna vermoord; dat was de reden waarom ze mank liep. Maar ondanks haar mankheid was ze de perfecte jager.
Lynce rekte zich tevreden uit. Eindelijk was ze er. Hier zou ze haar verdere leven voortzetten.
Toen ze de afdaling naar beneden begon, had ze het gevoel dat iemand naar haar keek. Schuw keek ze om zich heen. Haar jachtinstinct vertelde dat hier nog een lynx was. Dreigend trok ze haar lippen op. Als de lynx tevoorschijn komen zou, moest hij te maken krijgen met haar scherpe tanden.