Voetstappen leidde het spoor, het spoor richting een Lynx. De lynx was Imano, hij was op jacht. De laatste dagen had het weinig gesneeuwd, maar nog genoeg om de toendra niet van een grote modderbende te voorzien. In de verte graasden rendieren, wat moest hij daarmee? Ze waren veel te groot, normaal vond hij het leuk om ze op te jagen, maar op dit moment was er al weinig voedsel te vinden. Dus hij kon beter z'n energie voor belangrijke zaken gebruiken, zoals het zoeken naar een geschikte prooi. In de verte graasden ook een groepje bizons, ze hadden twee kalfjes, hij kon ze pakken, maar moest eerst afwachten totdat de volwassen dieren weggingen om ruimte te creeëren, een stoot van de bizon kon hem fataal worden. Hij spitste zijn oren en keek rond in het, al iets opkomende, gras. Daar zat een haas, een grote dikke haas. Imano staarde hem aan, de haas zag hem niet. Hij moest nu zijn kans pakken. Hij sloop langzaam dichterbij, het gekraak in de smeltende sneeuw was te horen, de haas ging ervan door. Imano waagde het erop, hij sprintte achter de haas aan, maar die was hem te snel af. Hij ging zuchtend zitten op de grond. De bizons waren inmiddels te ver weg, de rendieren waren te groot, wat nu? De haas was er weer, nu sprong hij er in één keer op en beet hem dood. Met de haas in de bek wandelde hij vrolijk richting een veilige plaats, hier kon hij rustig eten.

Cyella strompelde eenzaam rond, niet slecht, niet goed. Niet warm, niet koud. Geen sneeuw, geen regen. Het was hier alles, maar toch ook weer niets. Ze keek naar de grond, en bleef ernaar staren. Al snel pikte ze een geur op en hief haar hoofd. Geïntresseerd snoof ze de geur dieper in en merkte op dat het een kater was die dichtbij was. Toen ze nogsteeds strompelend naar de grond keek zag ze dat er voetsporen waren. Cyellla versnelde haar pas. Haar bek stond lichtjes open zodat er meer lucht naar binnen kon stromen. Op een gegeven moment zag ze een grote rode plek op het sneeuw, sommige stukjes waren gesmolten. Verschillende witte haren lagen hier die soms rood kleurde door het bloed. "Konijn" mompelde ze even en snof weer diep in. Haar neus vertelde haar dat ze noordelijker moest gaan. Hoewel het maar een klein stukje was dat ze had gelopen, ze had goed gemerkt dat het kouder was geworden. Opeens zag ze hem: de kater naar wie ze opzoek was. Ze miauwde zachtjes om haar aanwezigheid kenbaar te maken en liep rustig op de kater af.

Imano at gulzig van de haas, hij was al bijna op. Hij deed er sneller over als normaal, dit keer besloot hij de haas in één keer op te eten, normaal bewaarde hij zo hier en daar nog wel is een stuk vlees. Hij spitste zijn oren toen hij een geur rook, de geur van een lynx. Een poes...Die rook hij altijd. Hij keek rond, hij kon zo snel niks zien. Toen hij nog een hap nam verscheen de poes die rustig op hem af kwam. Ze was groot genoeg voor een volwassen lynx maar haar uitstraling deed hem denken aan een welp. Misschien deden haar ogen dat? Nog een hap ging naarbinnen in het lichaam van de kater. Hij beschermde zijn prooi goed, als de poes een stuk wou moest ze dat verdienen, en niet stelen. Hij gaapte even en de geur van vlees walmde uit zijn bek. Hij bekeek de poes weer even en nam nog een hap van de haas.

Cyella had geen honger, nee, ze had net gegeten. Het was een zeer moeilijk gevecht geweest met de ree, vooral toen de reebok haar met zijn gewei had geslagen. Toen ze dat dacht keek ze automatisch naar de wond op haar dij. Ze slikte en liep door. Nu pas voelde ze hoe pijn het eigenlijk deed bij het lopen. Cyella stond nu bij de kater, een meter of 2 naast hem, ze ging zitten. In deze houding was ze weliswaar groter, maar vooral niet sneller als de kater. Ze keek hem vriendelijk aan in de hoop dat hij wist dat ze nu geen bedreiging vormde. De euraziatsiche Lynx keek naar het konijn die al haast helemaal opgegeten was, ze likte haar lippen vanwege de sterke reuk van bloed hier, hopelijk had hij dat niet gezien! Cyella besloot iets te zeggen maar wist niet wat, even bleven haar kaken een eindje van elkaar vandaan voordat ze een misplaatste "Hoi" kon uitbrengen.

Imano keek Cyella even aan, de geur van bloed ging met vlagen zijn neus in, hij dacht er verder niet over na, waarschijnlijk was het de geur die het konijn achterliet. Een paar laatste botjes en de kop bleven liggen op de grote steen, Imano stond op en rekte zich even uit waarna er een langa gaap ontstond. Zijn eten was op, nu was het tijd om aandacht te besteden aan andere lynxen. Hij keek Cyella even aan, ze was nogal onzeker over de situatie, ze klonk nogal zenuwachtig maar het woord 'hoi' kon hij nog wel verstaan. ''Jow'' antwoordde Imano kort maar krachtig terug, zijn zware stem had een rare trilling, het leek net alsof hij een pakje zware sjek op had. Hij bekeek de poes nog eens even goed en ging daarna zitten.

Cyella wachtte geduldig op de kater maar keek raar op toen hij "Jow" zei. Dat was niet echt iets wat ze had verwacht in deze situatie. "Euhhhh" stamelde ze kort en schudde haar hoofd toen kort doorelkaar. "Ik ben Cyella" zei ze toen om een reactie van zijn kant uit te lokken en grijnsde even kort. Waarom wist ze niet. "Hoe gaat het trouwens" vroeg ze een beetje ongelukkig. Ze was nooit goed geweest in die sociale dingen.

Imano keek even naar Cyella, ze was nogal zenuwachtig en wist blijkbaar niet goed om te gaan in dit soort situaties, of was ze gewoon bang voor hem? Hij zag er geen reden voor waarom dat zou moeten zijn. Hij was immers een rustige en aardig lynx. ''Aangenaam, ik ben Imano. Cyella is een mooie naam'' zei hij in duidelijke taal met een vriendelijke toon erachter. Hij knikte even uit respect. ''Het gaat goed, ik heb zojuist mijn buik rond gegeten en ik ga zo maar weer eens op zoek naar een slaapplaats, en met u?'' vroeg hij wijs. Hij ging zitten en wachtte af op antwoord van de poes.

"Imano ook" zei ze ietwat verlegen deze keer. Ze was altijd solitair geweest en had veel gereisd, maar in die reis had ze met haast niemand gesproken. Ze glimlachte naar hem en zuchtte even onhoorbaar. Ze was onhelpbaar onsociaal, tenminste zo noemde zij het altijd. Even tilde ze haar voorpoot op en zwiepte daarmee wat sneeuw heen en weer. De plukken op haar oor deinsde rustig heen en weer op het ritme van de wind die altijd door bleef gaan, zonder grenzen te hebben. Ze knikte even kort toen hij antwoorde en zei toen "Ja, ik denk dat ik ook maar eens een slaapplaats ga zoeken". Cyella keek naar de lucht die donkerder begon te worden, de zon ging laag staan, klaar om achter de horizon te verdwijnen en nog even met haar laatste zonnestralen de aarde te verwarmen en een paar uur achter zou laten.